Jesteśmy trochę przeklęci Ja Ty On Ona...

Zawsze kochamy tam gdzie nie powinniśmy...

Tam gdzie nie powinno się to zdarzyć...

Może potrzebne jest własne "sto lat samotności" żeby przełamać złą passę? 

A może

"nikt z nas nie jest samotny tylko przez przypadek"

życie?

Zawsze myślałem że to przemijanie popycha nas w końcu do tego żeby zacząć "ŻYĆ"

To delikatne drżenie świata wciągające fascynujące popychające nas w nieznane...

Niektórych jednak nic już nie "obudzi" , strach, przemijanie, ciekawość, piękno... 

Piasek

Piasek i ślady na nim

nic nie jest mniej i nic bardziej trwałe

zostaną po nas tu tylko jego ziarenka...

tylko ziarenko w moim sercu po Tobie

Nieśmiertelność

Jakiś czas temu zwróciłem uwagę na to jak obieram pomarańcze :)

A właściwie na to jak obierała je moja babcia...

To ona nauczyła mnie tego banalnego sposobu aby szybko czysto i estetycznie dobrać się do owocu.

Teraz już nie tylko ja ale również kilkoro przyjaciół, kilku znajomych oraz może ich dzieci obierają pomarańcze w ten sposób...

Może tak naprawdę to jedyny sposób na nieśmiertelność ;)

Pytania

...

Sometimes I remember wrong

...

Każda podróż zaczyna się w sercu...

Pustki

Ta nostalgia ten smutek...

To przecież twoja chęć!

...niechęć? zdecydowanie?

może właśnie nie zdecydowanie!

Czym ono by nie było jest w większości twoje!

Ciemne i samotne...

Zdecydowane w swoim niezdecydowaniu.

Tak strasznie i kompletnie...

nie potrzebujesz mnie!

Daj mi jeden powód bym mógł bez żalu opuścić miasto...

Miasto twoich włosów, miasto pełne kałuż twoich oczu

tam gdzie potykam się o krawężniki twoich ust

tam gdzie chwytam się pasów twoich rąk 

Wielkie wspaniałe miasto w którym nie ma miejsca dla mnie.

O samotności

Kocham Twoje smutki!

kiedy staja sie moimi.

Mimo wszystko jestem wtedy

mniej samotny,

oboje stajemy się...

Bardziej mniej samotni

razem...

Najbardziej boli nic nie tracić...

Gdzie są Twoje usta?

Nie te odważne, te samotne!

Lecz te ciepłe spragnione moich.

Gdzie są Twoje oczy?

Nie te odwrócone, spoglądające w dal!

Lecz te wpatrzone we mnie, zakochane, śniące się.

Gdzie Twoje ręce?

Nie te beznamiętnie krojące chleb do śniadania!

Lecz te jak ciepły pachnący okład na mojej twarzy.

Czy już nic ma mi nie zostać z Ciebie poza tym

co już i tak zawsze miałem.

Mimo to już wiem

i tak najbardziej boli nic nie tracić...